V
( V )

V to pierwsza powieść, wydana w roku 1963, za którą Pynchon otrzymał nagrodę PEN im. Williama Faulknera za najciekawszy debiut roku. V przyniosła Pynchonowi opinię czołowego twórcy postmodernistycznej awangardy w prozie amerykańskiej. Książka nie została jeszcze wydana w Polsce.
Książka, która jest niejako wstępem do Tęczy Grawitacji, opisuje zmagania się bohaterów koncentrujące się wokół tytułowego, bądź też tytułowej V. Nicią Ariadny, mająca pomóc dotrzeć do V, jest sam inicjał, pojawiający się w samej powieści niezliczoną ilość razy. Cała książka mocno przyprawiona jest wyuzdaną eryducją autora. Jest w niej również miejsce na religijne uniesienia, polujące w kanalizacji nowojorskiej aligatory, historię jazzu, obyczaje żołnierzy amerykańskiej marynarki wojennej i wiele innych motywów. Każdy kto jest już trochę zaznajomiony z powieściami Pynchona wie, iż streścić jego powieści jest niezwykle trudno, a każda próba jest jedynie wierzchołkiem góry lodowej w stosunku do tego co naprawdę dzieje się w książce.
Postmodernizm przyzwyczaił nas do nielinearnie prowadzonej akcji. V nie jest w tym przypadku wyjątkiem. Czytelnik wchodzi w labirynt, w którym szukając, razem z bohaterami, ociera się o ukryte struktury, którymi tak obsesyjnie zainteresowany jest autor. Wszystko może łączyć się ze wszystkim, nawet najmniej ważne szczegóły okazują się istotne, stają się słowami-kluczami.
Fabuła kręci się głównie wokół dwóch antagonistycznie do siebie nastawionych głównych bohaterów, którymi są Benny Profane i Herbert Stencil. Trzecim, paradoksalnie najważniejszym bohaterem jest V. Czy jest nim matka, kochanka, nieosiągnięte ambicje. Może Bóg? Na to pytanie czytelnik musi odpowiedzieć sobie sam, podróżując po urojonych labiryntach powieści.

Fragment

He had decided long ago that no Situation had any objective reality: it only existed in the minds of those who happened to be in on it at any specific moment. Since these several minds tended to form a sum total or complex more mongrel than homogeneous, The Situation must necessarily appear to a single observer much like a diagram in four dimensions to an eye conditioned to seeing the world in only three. Hense the success of failure of any diplomatic issue must vary directly with the degree of rapport achieved by the team confronting it. This had led to the near obsession with teamwork which had inspired his colleagues to dub him Soft-show Sydney, on the assumption that he was at his best working in front of a chorus line.
But it was a neat theory, and he was in love with it.The only consolation he drew from the present chaos was that his theory managed to explain it. (rozdział 7, część 3)

Okładki różnych wydań
kliknij, żeby zobaczyć powiększenie.

Opracowania
Aktualnie brak opracowań na temat tej książki.